![\"\"](\"https:\/\/www.thijnvandeven.nl\/wp-content\/uploads\/00-45.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Kitagawa Utamaro, \u201cThree Beauties of the Present Day\u201d, 1793, houtsnede prent<\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer, Meisje met de Parel, 1665, Mauritshuis, Den Haag.<\/p>\n\n\n\n VERMEER EN JAPAN<\/p>\n\n\n\n Japanners koesteren een diepe bewondering voor Vermeer. Liefkozend \u201cFerumeeru\u201d (\u30d5\u30a7\u30eb\u30e1\u30fc\u30eb<\/strong>) genoemd, op z\u2019n Japans.<\/p>\n\n\n\n De schilderijen van Vermeer vinden een zuivere weerklank in de Japanse waarden van ingetogen rust, concentratie, intimiteit, serene schoonheid en eenvoud. Ze stralen een gevoelige contemplatieve sfeer uit, die doet denken aan de Zen-levenshouding. Japanners herkennen zichzelf in Vermeer\u2019s verstilling, rust en focus op alledaagse momenten (\u201cZen and the Art of Pouring Milk\u201d).<\/p>\n\n\n\n Bovendien hebben Japanners vanuit de spirituele Shinto-traditie een bijzondere gevoeligheid ontwikkeld voor de \u201cbezieling\u201d van materi\u00eble dingen, de \u201ckami\u201d,die zijn weerklank heeft in Vermeer\u2019s bezielde, gevoelige weergave van alledaagse voorwerpen in zijn intieme binnenhuis-taferelen. Het zeldzame Japanse vermogen om het mysterie te zien in gewone concrete alledaagse dingen en momenten, zie je ook terug in de schilderijen van Vermeer.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Kitagawa Utamaro, The Teahouse Waitress Takashima Ohisa, Beauty Holding a Fan, 1793, houtsnede prent<\/p>\n\n\n\n Verder had het Delft van Vermeer door de VOC een sterke historische band met Japan en China. Het beroemde Delfts Blauw is ontstaan als een Hollandse imitatie van Chinees en Japans porselein. Maria de Knuijt, de mecenas van Vermeer, was grootaandeelhoudster van de VOC. Vandaar dat er zo veel oosterse luxegoederen in Vermeer\u2019s schilderijen te zien zijn.<\/p>\n\n\n\n Veel filosofische en esthetische kernbegrippen in de Japanse prentkunst van Ukiyo-e uit de Edo-periode, hebben een sterke verwantschap met de schilderijen van Vermeer, zoals Mono No Aware, Wabi-Sabi, Shibui, Yugen, Ma, Fukinsei, Komorebi en Seijaku. Verderop in deze blog wordt nader ingegaan op deze verwantschap aan de hand van specifieke Vermeerschilderijen als voorbeeld, voor elk van deze esthetische Japanse concepten apart. <\/p>\n\n\n\n De bewondering van Japanners voor Vermeer is zo groot dat tentoonstellingen met Vermeer-schilderijen steevast lange rijen bezoekers trekken, zoals in 2018 in Osaka. In Japan bestaat zelfs het verschijnsel van de \u201cVermeer-Otaku\u201d – een persoon met een diepe, aan obsessie grenzende, bewondering voor Vermeer. Zoals professor Shinichi Fukuoka, die het boek \u201cVermeer \u2013 Realm of Light\u201d schreef over zijn pelgrimages naar Vermeer-musea over de hele wereld.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Kitagawa Utamaro, A Beauty Threading a Needle, 1793, houtsnede prent<\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer, La Dentelli\u00e8re, 1669-70, Louvre, Parijs<\/p>\n\n\n\n JOHANNES VERMEER AND KITAGAWA UTAMARO<\/p>\n\n\n\n Van alle grote Japanse meesters van de Ukiyo-e prentkunst staat in mijn ogen vooral Kitagawa Utamaro het dichtst bij Vermeer.<\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer (1632\u20131675) en Kitagawa Utamaro (c. 1753\u20131806) waren beiden grootmeesters in hun weergave van het intieme, alledaagse leven van vrouwen, hoewel ze beiden in een heel andere cultuur, tijdperk en medium werkzaam waren. Vermeer in Hollandse Gouden 17e<\/sup> Eeuw and Utamaro in de Japanse Edo periode in de 18e<\/sup> eeuw. Beide kunstenaars worden bewonderd om hun focus op licht, verfijnde technische meesterschap en gevoelvolle weergave van vrouwen. <\/p>\n\n\n\n Vermeer en Utamaro kenmerken zich door hun focus op mooie jonge vrouwen. Vermeer is beroemd van zijn schilderij Meisje met de Parel, en het schilderen van contemplatieve vrouwen, vaak alleen op zichzelf in hun binnenkamer. Evenzo was Utamaro een meester van bijinga (afbeeldingen van mooie vrouwen), met name om zijn “groot-hoofd beelden” (\u014dkubi-e) die de nadruk legden op expressie en emotie. Beide kunstenaars excelleerden ook in het weergeven van verstilde intieme momenten van een jonge vrouw in haar binnenkamer.<\/p>\n\n\n\n Het lezen van brieven:is bij beide kunstenaars een favoriet onderwerp. Zowel Vermeer als Utamaro maakten prachtige werken met vrouwen die brieven lezen, schrijven, ontvangen, altijd met verwijzingen naar de liefde, een geliefd thema in de Hollandse genre schilderkunst.<\/p>\n\n\n\n Ook worden beiden geprezen om hun technische vaardigheden en meesterschap. Vermeer wordt bewonderd als de \u201cmeester van het licht\u201d, terwijl Utamaro bekend staat voor zijn technische beheersing van houtsnede prenten (ukiyo-e), gebruik makend van subtiele kleuren en verfijnde detailweergave. <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Kitagawa Utamaro, Mutamugawa Toui No Tamagawa (Reading Beauty), 1793 , houtsnede prent<\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer, Brieflezende Vrouw in Blauw, 1662-64, Rijksmuseum Amsterdam<\/p>\n\n\n\n De Japanse Ukiyo-e meester Kitagawa Utamaro is met name beroemd om zijn houtsnede prenten en schilderijen van vrouwen in de Yoshiwara-wijk in Edo met zijn chique bordelen voor rijke kooplieden, met de focus op hun elegantie, modieuze kleding en haardracht. Zijn werk had, samen met andere Ukiyo-e meesters, een grote invloed op de Impressionisten in de 19e<\/sup> eeuw. Bekende werken van Utamaro zijn \u201cThree Beauties of the Present Day\u201d and de \u201cTen Types in Female Physiognomy\u201d series. <\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer (Hollandse Barok) was vooral gespecialiseerd in huiselijke interieur schilderijen van de gegoede burgerij. Hij maakte gebruik van nat-in-nat schildertechnieken en glaceerlagen om zacht licht te cre\u00ebren en een natuurgetrouwe stofuitdrukking te verkrijgen. Zijn beroemdste werken zijn het Meisje met de Parel, het Gezicht op Delft en De Schilderkunst.<\/p>\n\n\n\n Hoewel Vermeer en Utamaro elkaar nooit hebben ontmoet of direct be\u00efnvloed kunnen hebben, doordat ze elk in een andere tijd werkzaam waren, worden ze vaak met elkaar vergeleken als meesters, die de \u201cvrouwelijke blik\u201d wisten te vangen en subtiele gevoelens wisten op te roepen, ieder in hun eigen vertrouwde omgeving. Ondanks hun verschil in tijd en medium, hebben beide kunstenaars fascinerende artistieke parallellen en culturele overeenkomsten met elkaar gemeen. Beiden roepen een sfeer van contemplatie op.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Kitagawa Utamaro, Naniwaya Okita Observing her Reflection in a Mirror, houtsnede prent, 1793, Metropolitan Museum of Art, New York<\/p>\n\n\n\n Kitagawa Utamaro, Mayu Hiki, Painting the Eyebrows, 1795-96, houtsnede prent<\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer, Vrouw met Parelsnoer, 1664, Gem\u00e4ldegalerie, Staatliche Museen, Berlijn<\/p>\n\n\n\n Het werk van Vermeer en Utamaro laat gedeelde artistieke thema\u2019s zien. Beiden zijn meesters van intimiteit en het alledaagse leven. <\/p>\n\n\n\n Vermeer en Utamaro zijn meesters in het verheffen van het alledaagse leven. Zowel Vermeer als Utamaro braken met de traditie door het gewone leven als onderwerp te verkiezen en boven zichzelf uit te tillen. Vermeer schilderde verstilde, introspectieve huiselijke momenten van Hollandse vrouwen uit de gegoede burgerij (tijdens het lezen van een brief of het uitschenken van melk). Utamaro richtte zich op het dagelijks leven van vrouwen in de Edo-periode in Japan, waaronder ook courtisanes en geishas, en gaf hen in zijn houtsnede prenten weer met een diep gevoel voor psychologisch realisme, in plaats van louter als ge\u00efdealiseerde objecten.<\/p>\n\n\n\n Ook worden Vermeer en Utamaro bewonderd om hun psychologische blik en inzicht. Beide kunstenaars hadden een uitzonderlijke gave om het \u201cinnerlijk leven\u201d van hun vrouwen te vangen. Vermeer’s portretten, zoals het Meisje met de Parel, laten vaak jonge vrouwen zien die zich naar de beschouwer wenden met een raadselachtige, intieme gelaatsuitdrukking en blik. Evenzo, zorgde Utamaro voor een revolutie in het Ukiyo-e genre met zijn \u014dkubi-e (\u201cgroot-hoofd\u201d portretten), door achtergronden leeg te laten en zich geheel te concentreren op subtiele gelaatsuitdrukkingen en nuances van gevoel om een intense relatie met de beschouwer op te roepen. <\/p>\n\n\n\n Vermeer and Japan<\/p>\n\n\n\n \u201cJaponisme en Invloed\u201d. Vermeer’s nauwgezette composities, afgeplatte beeldvlakken, en gebruik van heldere, compacte kleurvlakken zijn stijlkenmerken die sterk doen denken aan de traditionele Japanse esthetiek. Toen Europese kunstenaars de Japanese Ukiyo-e prenten ontdekten aan het eind van de 19e<\/sup> eeuw, leidde dat tot een stroming die Japonisme wordt genoemd. Dit ontketende een grote revolutie in de westerse schilderkunst. Utamaro’s dynamische ruimtelijke composities vormden een grote inspiratiebron voor de Impressionisten and Post-Impressionisten, terwijl ook precies in dezelfde tijd de toen nog maar pas door Thor\u00e9-B\u00fcrger herontdekte Vermeer als lang vergeten genie razend populair werd. <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Kitagawa Utamaro, Maple Leaves Koyo and Shamisen, 1803, houtsnede prent<\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer, De Gitaarspeelster, 1672, Kenwood House, Londen<\/p>\n\n\n\n Vermeer en Utamaro hebben veel overeenkomsten in hun onderwerpkeuze: een mooie jonge vrouw in verstilde, intieme taferelen in haar eigen wereld.<\/p>\n\n\n\n Ze bespeelt een muziekinstrument, ze leest een brief of een boek, is verdiept in fijn kantwerk, of ze maakt zich op voor haar opmaakspiegel.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Kitagawa Utamaro, \u201cTakashima Ohisa and the Meiwa beauty Kagiya Osen\u201d, 1793, houtsnede prent<\/p>\n\n\n\n Kitagawa Utamaro, A Beauty Threading a Needle, 1793, houtsnede prent<\/p>\n\n\n\n Kitagawa Utamaro, Mutamugawa Toui No Tamagawa (Reading Beauty), 1793 , houtsnede prent <\/p>\n\n\n\n De beroemde Ukiyo-e prenten uit de Japanse Edo-periode van Geisha\u2019s door meesters als Kitagawa Utamaro (1753 \u2013 1806) zijn ruim een eeuw later dan de schilderijen van Johannes Vermeer (1632 \u2013 1675). Van een directe wederzijdse invloed is dus geen sprake. Toch is een tijdloze zielsverwantschap voelbaar tussen de typisch Japanse verstilde concentratie in de Bijinga-portretten (\u201cBeauties\u201d) van Utamaro en die van de ingetogen schoonheid van jonge vrouwen in de licht-schilderijen van Vermeer.<\/p>\n\n\n\n Het Japanse woord Geisha laat zich vertalen als “kunst persoon”. Geisha\u2019s zijn traditionele Japanse vrouwelijke gezelschapsdames, hoogopgeleid in dans, zang, and kalligrafie. Hun levensstijl wordt vaak gekenmerkt door gedisciplineerde schoonheid, het verborgen houden van hun gevoelens, en het beheersen van de kunst van het geven van een voorstelling.<\/p>\n\n\n\n In Kyoto worden de jonge meisjes als Geisha-leerling \u201cMaiko\u201dgenoemd en de volleerde volwassen Geisha\u2019s \u201cGeiko\u201d.<\/p>\n\n\n\n Hoewel Johannes Vermeer nooit in Japan is geweest en niet rechtstreeks be\u00efnvloed kon zijn door Japanse kunst, op dezelfde manier als de 19e<\/sup> eeuwse Franse Inmpressionisten dat later wel zouden worden, komen in sommige van zijn schilderijen diverse voorwerpen en luxueuze goederen naar voren, die een duidelijk zichtbaar bewijs vormen voor de 17e<\/sup> eeuwse Hollandse hang naar exotische Japanse en Oosterse kunst. Deze kwamen door de handel met de schepen van de VOC (Verenigde Oost-Indische Compagnie) terecht in de rijke koopmanshuizen en bij de gegoede burgerij in de Hollandse steden.<\/p>\n\n\n\n De duidelijkste voorbeelden van Japanse invloed op Vermeer is af te lezen aan deze specifieke luxe objecten in zijn schilderijen.<\/p>\n\n\n\n Zo\u2019n luxe artikel was de Japonsche Rok (Japanse kamerjas). De Japonsche rok (Japans gewaad\/kimono) was de meest zichtbare Japanse invloed op de Hollandse genre schilderkunst. Ze wordt gedragen door de geleerde in De Geograaf van Vermeer (c. 1668\u20131669). Deze gewaden werden ge\u00efmporteerd naar Holland en werden een statussymbool van rijkdom, kennis, en handelscontacten met de hele wereld, vaak gedragen door intellectuelen en geleerden.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer, De Astronoom, 1668, Louvre, Parijs<\/p>\n\n\n\n De Astronoom (c. 1668): Evenals De Geograaf, laat dit werk een geleerde zien, die een Japonsche rok – een kamerjas van Japanse makelij – lijkt te dragen, omringd met exotische voorwerpen afkomstig uit buitenlandse handel.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer, Meisje met de Parel, 1665, Mauritshuis, Den Haag<\/p>\n\n\n\n Het Meisje met de Parel (c. 1665): Het schilderij wordt vaak een “tronie” genoemd (een fantasie portret) waarin het meisje een exotische hoofddoek (turban) draagt. De heersende mode voor “Ori\u00ebntaalse” of “Oosterse” kledij in de Hollandse Gouden Eeuw was sterk be\u00efnvloed door luze goederen die uit landen in het Verre Oosten binnenkwamen, waaronder uit Japan.<\/p>\n\n\n\n Of Japanse kunst een rechtstreekse invloed had op de artistieke esthetiek van Vermeer, valt niet te bewijzen. Hoewel Vermeer niet direct een Japanse techniek overnam, merken sommige kunsthistorici op dat Vermeer’s focus op verstilde interieurs en zijn meesterlijk, vaak minimalistisch, gebruik van licht en ruimte een esthetische gevoeligheid laat zien die soms vergeleken wordt met het Japanse gevoel voor ontwerp, compositie, vlakverdeling en design. Deze overeenkomst wordt echter veeleer als berustend op toeval beschouwd, dan als een bewuste rechtstreekse stijl-imitatie door Vermeer naar een concreet Japans voorbeeld. <\/p>\n\n\n\n De “Japanse invloed”, waarover gesproken wordt in verband met Vermeer verwijst doorgaans veeleer naar de aanwezigheid van Japanse luxe goederen (zoals de Japonsche rok) in zijn interieurschilderijen, dan dat er sprake zou zijn van een stylistische invloed van de Japanse Ukiyo-e houtsnede prenten, die dus van veel latere tijd zijn.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer, De Astronoom, 1668, Louvre, Parijs<\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer, De Geograaf, 1668=-69, St\u00e4delsches Kunstinstitut, Frankfurt<\/p>\n\n\n\n Een opmerkelijk Japans cultureel exportproduct was de zogenaamde ‘Japonse rok’ (een kamerjas), die gebaseerd was op de Japanse kimono. Deze werden populair onder de Nederlandse rijke burgerij en intellectuelen als een comfortabel, maar chic huisgewaad. <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Cornelis de Man, Interior with a Man in a Japanese Robe, 1668-75, priv\u00e9 collectie<\/p>\n\n\n\n Jan Verkolje, Portret van Antonie van Leeuwenhoek, 1680-86, Rijksmuseum Boerhaave, Leiden<\/p>\n\n\n\n Deze \u201cJaponsche Rok\u201d is in de 17e<\/sup> eeuw op veel schilderijen te zien van geleerden in hun studeervertrek. Bij Vermeer is de Japonsche rok te zien in De Astronoom in het Louvre in Parijs en in De Geograaf in Frankfurt. Ook vinden we deze Japanse kamerjas terug in het schilderij van Cornelis De Man en in het portret van Antonie van Leeuwenhoek door de schilder Jan Verkolje. De Japonsche Rok doet sterk denken aan een Japanse kimono.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n George Hendrik Breitner, Meisje in Witte Kimono, 1895, Rijksmuseum Twenthe, Enschede.<\/p>\n\n\n\n Ook de Nederlandse schilder\/fotograaf George Hendrik Breitner raakte onder de invloed van het Japonisme en fotografeerde zijn model Geesje Kwak in een Japanse Kimono en gebruikte deze als uitgangspunt voor zijn beroemde serie Meisjes in Kimono, geschilderd rond 1895. Het zijn nu publiekslievelingen. Hij maakte schilderijen van een jong meisje in een rode kimono en in een witte kimono, waarvan de witte kimono-meisjes in het Rijksmuseum Twenthe (zie boven) en in het Rijksmuseum in Amsterdam mijn persoonlijke favorieten zijn.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Thijn van de Ven, Meisje in Witte Kimono (naar Breitner) , 2026, eigen bezit<\/p>\n\n\n\n Eigen fotowerk in samenwerking met model Anouk Duits, ge\u00efnspireerd op Meisje in Witte Kimono van George Hendrik Breitner uit de collectie van het Rijksmuseum Twenthe in Enschede. Mijn eigen bescheiden vorm van reenactment en ge\u00ebnsceneerde fotografie.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Johannes Vermeer, Vrouw met Parelsnoer, 1664, Gem\u00e4ldegalerie, Staaliche Museen, Berlijn<\/p>\n\n\n\n Dekselpot, porselein, Arita,Japan, ca 1670-1690, Groninger Museum, Groningen<\/p>\n\n\n\n Japanse dekselpot van Arita porselein, het \u201cDelfts Blauw\u201d van Japan. Hier door Vermeer bijna als silhouet afgebeeld in Het Parelsnoer in Berlijn. Via zijn mecenas Maria De Knuijt kwam Vermeer in aanraking met oosterse kunstvoorwerpen, door haar hoge positie in de VOC, met diens unieke handelscontacten, waaronder met Japan. De stad Arita is ook in het hedendaagse Japan nog steeds beroemd om haar hoogwaardige porselein.<\/p>\n\n\n\n De invloed van Japan op Nederland in de 17e eeuw was voornamelijk economisch en materieel van aard, maar had ook een grote impact op de kennis van de wereld en de artistieke smaak in de Republiek. Vanaf 1609 mocht de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) handeldrijven met Japan, en vanaf 1641 was Nederland zelfs de enige westerse natie die handel mocht drijven met Japan via de handelspost Deshima. <\/p>\n\n\n\n Japan had een grote invloed op \u00a0de smaak en interieurs in Nederland in de 17e eeuw door de import van Luxegoederen uit Japan. De VOC importeerde grote hoeveelheden Japanse goederen die in de Nederlandse Gouden Eeuw zeer populair werden in de hogere kringen.<\/p>\n\n\n\n Een van deze luxegoederen was Japans porselein. Hoewel porselein uit China kwam, werd Japans porselein (zoals Imari en Arita) zeer gewaardeerd. Toen de Chinese markt in de late 17e eeuw moeilijker werd, nam de import uit Japan toe. Japanse lakdozen, kasten en andere meubels werden verzameld en be\u00efnvloedden ook de Nederlandse kunstnijverheid. Japans lakwerk is een van de edelste Japanse ambachten. Verder haalde de VOC in de vroege 17e eeuw ook veel Japanse zijde naar Holland, die via omwegen werd verhandeld.\u00a0 <\/p>\n\n\n\n PAUL INGBRETSON OVER JAPAN EN VERMEER<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Paul Ingbretson, Videostills uit YouTube-video \u201cVermeer and Japan\u201d<\/p>\n\n\n\n Paul Ingbretson is een professionele kunstenaar en leraar in Boston, Amerika. Met name is hij een vooraanstaande hedendaagse vertegenwoordiger van wat bekend geworden is als de \u201cBoston School of American art\u201d.<\/p>\n\n\n\n De Boston School was opgericht door een groep kunstenaars in Boston in het begin van de 20ste<\/sup> eeuw, die sterk be\u00efnvloed werd door de schilderkunst van Johannes Vermeer en het Japonisme van de Franse Impressionisten.<\/p>\n\n\n\n Philip L. Hale, lid van de Boston School, publiceerde in 1913 een lijvige monografie over Vermeer, vanuit het standpunt van een impressionistische kunstschilder, die nog altijd de moeite van het lezen waard is. Een tijd waarin sprake was van \u201cVermeer-mania\u201d en \u201cJapan-mania\u201d, waarin ik mezelf steeds meer in herken. Misschien ben ik een eeuw te laat geboren, maar wel in een land met dat prachtige Hollands licht van Vermeer.<\/p>\n\n\n\n In een serie van YouTube-talks bespreekt hij in onderstaande video de artistieke verwantschap tussen Vermeer en Japan:<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n