Website “Essential Vermeer” van Jonathan Janson

“Someday, everything’s gonna be different
When I paint my masterpiece”
Bob Dylan

Jonathan Janson is een Amerikaanse kunstschilder, woont
en werkt in Rome en schildert eigentijdse pastiches,
geïnspireerd op Vermeer-composities. Een meisje of jongeman
aan een tafel in een hoek van een kamer bij het raam waar
het licht mooi is.

Ook schilderde hij voor de speelfilm “Brush With Fate”
-met oa. Glenn Close- een “nog onontdekte Vermeer”.

Zijn grootste verdienste ligt misschien in zijn website
Essential Vermeer, waar je eigenlijk alles kunt vinden,
wat er over Vermeer te weten valt.
En steeds geactualiseerd met de meest recente Vermeer-
publicaties,events en tentoonstellingen.
Klik op de link:

website essential vermeer

Op YouTube staat een cover van The Band van het
Bob Dylan-nummer “When I Paint my Masterpiece”:

Gezien in Museum Het Valkhof, Nijmegen: twee kleine schilderijen van Jan
Weissenbruch en expositie Weissenbruch in Museum Jan Cunen, Oss, 1999

“Hoe vlakker het landschap,
hoe groter de luchten –
en Hollandse Luchten zijn sensationeel”
Ethel Portnoy

Jan Weissenbruch onderscheidt zich in de Haagsche School door zijn
heldere kleurgebruik en gevoel voor abstractie. In de collectie van
Museum Het Valkhof in Nijmegen behoren twee kleine schilderijtjes
van Weissenbruch tot mijn favorieten:
“De Oude Haven met de Bottelpoort in Nijmegen” en “Waalkade in Nij-
megen met Kraan”.
Zijn heldere blauwe luchten spreken me aan, net als de blauwen in
Vermeer’s Gezicht op Delft. Zijn gevoel voor abstractie laat zich mooi
zien in het schilderijtje “Te Noorden bij Nieuwkoop” in het Dordrechts
Museum. Het witte zeil en de witte wolk gaan een bijna abstracte relatie
aan. Zelf noemde hij zijn wolkenluchten een “Ding onder de Dingen”.
Zijn schilderijen zouden wellicht beter “luchtschappen” genoemd kunnen
worden.

Op de website van Museum Het Valkhof staan twee aardige stukjes over de twee
schilderijen van Weissenbruch in eigen collectie:
Oude Haven met Bottelpoort
Waalkade Nijmegen met Kraan

Carel Peeters schrijft in Vrij Nederland een mooi stukje over “Het wit
bij Weissenbruch”, oa. in het schilderij “Te Noorden bij Nieuwkoop”:
Het Wit bij Weissenbruch

Op YouTube is een video te zien van het schilderij “Strandgezicht” van
Jan Hendrik Weissenbruch, een neef van Jan Weissenbruch:

Gezien in Rijksmuseum, Amsterdam:
Jan Ekels, “Een schrijver die zijn pen versnijdt”, 1784

“Het verlangen om te schrijven
groeit met het schrijven”
Desiderius Erasmus

Als jonge man in Parijs leerde Jan Ekels de Jonge (1759-1793)
17de-eeuwse Hollandse meesters als Metsu en Ter Borch waarderen,
die specialisten waren in interieurs met een of twee figuren.
Terug in Amsterdam maakte hij dit schilderij, een voorbeeld van
hetzelfde genre. Het werk van Johannes Vermeer heeft Ekels
waarschijnlijk nooit gezien. Toch herinnert zijn gebruik van licht
aan de stijl van de Delftse meester.

Bron: https://www.rijksmuseum.nl/nl/collectie/SK-A-690

Gezien op 24 mei 2005 in Gemeentemuseum Den Haag, Retrospectief Kees Verwey.

“Het licht dat langs de gordijnen
valt in mijn atelier,
vind ik boeiender dan het hele leven
dat achter me ligt”
Kees Verwey

Op hoge leeftijd schilderde de toen 75-jarige Haarlemse meester
Kees Verwey (1900-1995) zijn grote atelierstukken -wat mij betreft
de hoogtepunten van zijn oeuvre – in zijn atelier aan het Spaarne
in Haarlem, waar hij bijna zijn hele leven heeft gewoond en gewerkt.
Net als bij Vermeer draait bij Verwey alles om het licht, hoe ver
de schijnbare chaos van Verwey’s atelier ook af lijkt te staan van de
volmaakte orde in het atelier van Vermeer – “De Schilderconst”.

Verwey sloot zich graag op in zijn beroemde atelier in een zeventiende-eeuws
huis aan het Spaarne. Het bevatte boeketten die het hoogtepunt van de bloei
al voorbij waren, speelgoedbeestjes, dikke lagen stof, versleten kleden,
een groot Egyptisch beeld, lege verftubes en afgebladderde muren.
Daar vond Verwey de rust die hij nodig had om op te kunnen gaan in zijn omgeving.
Aan reizen had hij geen enkele behoefte. In een interview met Anita Hopmans in
“Dutch Heights” van juni 1990 zegt hij: “Het is een illusie te geloven dat de
wereld buiten meer te bieden heeft. Ik vind al de hoogten en de diepten van het
leven hier in deze voortdurend veranderende kamers. Dit zijn mijn Himalaya’s”.

Bron: http://www.digibron.nl/search/detail/012dde743d395dc9e4799caf/de-kunst-van-kees-verwey