Gezien in documentaire “Views on Vermeer”
van Hans Pool en Koos de Wilt (2009):
foto “Afghan Girl” van Steve McCurry (1984)

“One must not take photo’s,
It is the photo that takes you…..
There is nothing in this world
that does not have
a decisive moment”
Henri Cartier-Bresson

Afghan Girl is a 1984 photographic portrait by photographer
Steve McCurry. It has been likened to Leonardo da Vinci’s
painting of the Mona Lisa or to Vermeer’s Girl With a Pearl Earring.

The girl in the photograph was called “the Afghan Girl”
by the public until she was formally identified in early 2002 as
Sharbat Gula, an Afghan woman who was living as a refugee in Pakistan
during the time of the Soviet occupation of Afghanistan when she was
photographed. The image brought her recognition when it was featured
on the cover of the June 1985 issue of National Geographic Magazine
at a time when she was approximately 12 years old.
Bron: Wikipedia

Gezien op DVD: Close Up-documentaire over Amerikaanse fotografe
Francesca Woodman

“There’s a world where I can go
and tell my secrets to
In my room, in my room
In this world I lock out all my worries
and my fears
In my room, in my room”
Brian Wilson – Beach Boys

De Amerikaanse fotografe Francesca Woodman (New York 1958-1981)
maakte in haar korte leven vele honderden prachtige foto’s,
die inmiddels tot cultstatus zijn verheven.
Met haar werk schiep zij een geheel eigen tijdloos universum:
indringend, theatraal en vol surrealistische magie met een voelbare,
maar verborgen symboliek. Ze fotografeerde zichzelf vaak naakt
in een verlaten, vervallen, stoffige, geruïneerde en gesloopte kamer
met afbrokkelende pleister, afbladderende verf en verbleekt en
aangetast behang en leverde een grote bijdrage aan het zelfportret-
tengenre. In haar zelfportretten houdt ze zichzelf ergens ook weer
verborgen , wat de raadselachtige schoonheid van haar beelden ten
goede komt. Ze werkt bijna altijd in interieurs met raamlicht,
waarvan de schoonheid mij onwillekeurig altijd weer doet denken aan
de licht-schilderijen van Johannes Vermeer .

Bron:

Francesca Woodman

Een slideshow van de fotografie van Francesca Woodman is te zien in de
volgende YouTube-video:

Bespreking macro-fotografie van fotografe Marlies Smits, Nijmegen

“To see a World in a Grain of Sand
And a Heaven in a Wild Flower,
Hold Infinity in the palm of your hand
And Eternity in an hour.”
William Blake

De fotografe Marlies Smits uit Nijmegen heeft zich in haar werk toegelegd
op macro-fotografie. Ze heeft wat mij betreft een bijzonder talent om een
abstracte schoonheid te ontlenen aan heel alledaagse onderwerpen.
Haar beelden zijn losgezongen van het herkenbare realisme en lijken te
transformeren en op te lossen in een nieuw, bijna abstract universum.
De foto’s van Marlies tonen voor mij aan dat de scheidslijn tussen
amateur en professionele fotografie in deze tijd helemaal niet zo duidelijk
te trekken valt.

Ik moet bij haar werk ook denken aan de meditatieve schilderijen
van Giorgio Morandi, die zijn hele schilderleven in het Italiaanse Bologna
gewijd heeft het schilderen van kleine stillevens van steeds dezelfde flesjes
en vaasjes in talloze variaties. Ook hij zocht naar een verborgen, abstracte
schoonheid die zich openbaart door de niet aflatende studie van een steeds
herhaald, minimalistisch alledaags gegeven.

In muzikale vorm hoor ik de verdiepende kracht van een steeds
herhaald thema terug in het Canto Ostinato van componist Simeon Ten Holt,
te vinden op YouTube: