“We choose to go to the moon
in this decade
and do the other things,
not because they are easy,
but because they are hard”
John F. Kennedy

Je kunt een schilderij als “Mistress and Maid” van Vermeer in de Frick
Collection in New York beschouwen als een vorm van verstild kostuumtheater,
gezien met een nieuw “oog”: de lens-camera (Camera Obscura).

Ook de met de hand ingekleurde stencil color film uit de prille begindagen
van de cinema heeft voor de liefhebbers nog steeds de opwinding van het
ontdekken van een nieuwe wereld door een nieuw medium: het bewegende
lichtbeeld waarin kostuumtheater “tot leven komt”. Net als de vroege
fotografie, zit de vroege film nog dicht tegen de schilderkunst aan.

Een mooi voorbeeld van deze stencil color films is “Le Voyage dans la
Lune” van Georges Méliès uit 1902; de verbeelding van een toekomstdroom.
Slechts 67 jaar later verwezenlijkte Neil Armstrong deze droom met zijn
“small step for a man, a giant leap for mankind”.

Wat mij ook aanspreekt, is dat filmmaker Georges Méliès, net als Vermeer,
bij het creëren van zijn beelden alles tegelijk was: regisseur, cameraman,
schilder, acteur, decorontwerper, lichtman, kostuumontwerper,
scenarioschrijver, visagist, lokatie-manager, art-director, production-
designer, etc. In alles is zijn “handschrift” zichtbaar.

In de familie-film “Hugo” brengt Martin Scorsese een ode aan Georges
Méliès. In de film is de verwondering en opwinding voelbaar als van een kind,
dat voor het eerst een nieuwe wereld ontdekt.

Bekijk op YouTube dit fragment met de film ”Le Voyage dans la Lune” (1902)
van Georges Méliès:

https://www.youtube.com/watch?v=-YCa59YAXbI